DVG

Vorig voorjaar werd deze meerdaagse fietstocht voor senioren voor het eerst door hen georganiseerd. Het werd meteen zo’n succes dat er dit jaar een vervolg komt. Cees en Tiny Bakker (beiden 72 jaar) vormen ook dit jaar de spil in de organisatie waarbij Tiny de stille kracht is.

Cees vertelt hoe ze hier ingerold zijn: “Tijdens de kerstlunch van Golf met Pit in 2017 werd de vraag gesteld of er mensen waren die in navolging van de ‘Tour de Fris’ iets dergelijks voor senioren wilden gaan organiseren. Dat leek me wel wat. Mijn vrouw en ik zijn al diverse keren op fietsvakantie geweest en hebben dus wel enige ervaring. Mijn naam werd vervolgens genoteerd.

Ik hoorde toen een tijd niks meer dus ben ik op De Vergadelaar maar eens gaan vragen wat nou precies de bedoeling was en wie er nog meer in het organisatiecomité zaten. Dat bleek alleen ik te zijn. De plaats in de buurt van Brugge waar de tocht eventueel zou kunnen starten was bekend en er was een opstartsubsidie bij de gemeente aangevraagd, maar dat was het dan ook. Voor de rest moest alles qua route en overnachtingsadressen nog geregeld worden. Toen mijn vrouw Tiny dat hoorde bood ze meteen aan om het een en ander uit te gaan zoeken want dat leek haar wel leuk.”

Tiny neemt het verhaal over: “Na een hele avond zoeken en puzzelen achter de laptop had ik één adres gevonden waar we konden overnachten. Ja, ik wist ook van niks! In de loop van de tijd kwam ik er wel achter dat het nog een flinke klus was om alles te regelen. Er zijn veel dingen waar je rekening mee moet houden. Zo mogen de afstanden per dag niet meer dan honderd kilometer zijn. Er moeten de natuurlijk de nodige tussenstops voor koffie- en plaspauzes gezocht worden. Wat heeft de ac­commodatie waar we willen overnachten te bieden? Zijn er kamers of slaapzalen? Hoeveel badkamers zijn er? Is er catering of zelfverzor­ging? Kunnen we al die fietsen kwijt? Is er vol­doende capaciteit om de accu’s op te laden? Allemaal zaken waar je bij stil moet staan. En natuurlijk willen we het liefst onderweg leuke dingen zien of bezoeken dus dat moet ook gere­geld worden. Alles bij elkaar een hele uitzoeke­rij hoor. Ik zit héél veel uren achter mijn com­puter om dat allemaal uit te pluizen.

Omdat de reis betaalbaar moet blijven kregen we naast dit alles de opdracht om sponsors te gaan zoeken. Dat was nog behoorlijk lastig want in zo’n oleine gemeente zit iedereen natuurlijk in dezelfde vijver te vissen. Maar ook dat is me gelukt! Ik wist niet dat ik zo’n organisatietalent had!”

Ondanks al het werk achter de schermen liep het toen nog geen storm met aanmeldingen. Cees: “Inmiddels was het al half februari en hadden we nog maar drie deelnemers. We streefden naar een minimum aantal van twintig fietsers. Om meer aandacht te vestigen

gebouwen neergelegd. Vervolgens is er een informatiemiddag/avond georganiseerd. Daar kwamen dertig mensen op af en die schreven alle dertig in! Er zijn wel wat voorwaarden verbonden aan het meefietsen: Iedereen moet verzekerd zijn, persoonlijke medische gegevens moeten op papier staan én we dragen allemaal een helm!

Het zijn tenslotte allemaal oudere mensen en een ongeluk zit in een klein hoekje. Daarom hadden we, naast een kok en een fietstechnicus, ook een arts mee. Stuk voor stuk vrijwilligers die i.v.m. voorkomende werkzaamheden niet meefietsen maar de tocht per auto afleggen. Maar gelukkig is er in 2018 op medisch gebied niets gebeurd.”

Terugdenkend aan deze tocht vertelt Tiny: “Onze allereerste stop vorig jaar in België leek wel een jeugdherberg. Grote zalen met allemaal stapelbedden. En dat wás toch leuk. Eigenlijk is het veel gezelliger dan in een hotel. We hebben daar spelletjes zitten doen en dat gaf meteen een gevoel van saamhorigheid. Die sfeer hebben we de rest van de week vast kunnen houden. Het was gewoon één groot feest. Iedereen was de hele dag zonder problemen in beweging. Mensen die soms al jaren dorpsgenoten waren leerden elkaar beter kennen en deden veel nieuwe contacten op. Wij als organisatoren genoten van de blijdschap van de mensen. Dat is toch het mooiste?

Al die vrolijke gezichten!”


Tenslotte vertelt Cees: “N.a.v het succes van vorig jaar hebben we besloten om een stichting te vormen met een bestuur, een eigen bankrekening, een eigen website en sinds kort zelfs een eigen logo. Het Stichtingsbestuur bestaat behalve uit Cees (voorzitter) en Tiny (al­gemeen bestuurslid) verder uit Rob Schreuel (secretaris) en Kees Mooij (penningmeester). We hebben, vanwege de enthousiaste verhalen na onze vorige tocht, een maximum moeten stellen aan het aantal fietsers, namelijk vijftig. En we zitten al lang vol.

Voor het grootste deel zijn dat oud-deelnemers van vorig jaar maar er zijn ook een aantal nieuwe mensen bij. We hebben zelfs een reservelijst. De leeftijd varieert dit jaar van 62 tot 83 jaar. De oudste deelnemer hoort bij het groepje wielrenners. Hij legt de tocht du_ op de racefiets af!

De route is al bekend. We starten dit jaar in Wipperfiirth, een plaats in de buurt van Keulen. We reizen daar per touringcar naar toe. Onderweg zullen we ongetwijfeld uitbarsten in het ‘Tour de Classique lied’ dat speciaal door Marijke Braber van een grappige tekst voorzien.

En dan is het vier dagen ‘op de pedalen’! Elke ochtend om 8.00 uur staan we fris en

klaar voor de volgende etappe. Hopelijk werkt het weer een beetje mee. Maar hoe dan ook, we hebben er weer zin in!”